AĞLIYORMUŞSUN

Ben hep,..
en çok sevdiği olmak isterdim en çok sevdiğimin..
bu..
hiç olmadı.
Ki..okumaya başladığımdan
akşam güneşine kadar
dünkü gurup vaktinin..

Ben,..
ilk benim adım anılsın istedim hep
sevdaya dair..
bu..
hiç olmadı
o en çok sevdiğimin haberi bile olmadan
sessizce ağladığım günler hatrına.

Yağmur dolusu aysız geceler saldırdı sokaklarımıza
haberin olsun
bil diye söylüyorum
arkadaşız diye dertleniyorum canımın içi
seni bilmiyorum.. ama o..
beni bırakıp gitmişti buralardan
ve öyle çok şımarık fırtınalar kaldı ki burda
başaramadım hiç ben o ayrılık acılarına gülmeye
ve hızla yarışan bulutların altında
kaç fahrenayt ısıysa bilmiyorum
gece üşüdü..
ben,.
ben çok yandım canımın içi
üşüyüp siyahlaştıkça gece
İlk sen
ama daha çok O aklıma geldi
Çünkü Özlemi paylaştık biliyorsun çok acı


Ben,..
en çok sevdiği,olmak isterdim en çok sevdiğimin
sordum...Yeni sordum
gerçekten bak....
Sordum,
hüznümü alabildiğince saklayan o
aysız ve yağmurlar dolusu karanlık geceye seni
biliyormuş
Oralarda bırakıp gitmiş en çok sevdiğin
Şimdi beni hatırlayıp

AĞLIYORMUŞSUN. ..

Mevlana'dan

Kör cehalet çirkefleştirir insanları !
Suskunluğum asaletimdendir...
Her lafa verecek bir cevabım var...
Lakin bir lafa bakarım laf mı diye,
Bir de söyleyene bakarım adam mı diye...

yorgunum

çekip gitmek istiyorum

hiç arkama bakmadan

silmek kalbimi, beynimi, benliğimi

eski acılardan uzak

sıfırdan açmak gözlerimi hayata...



birazcık huzur hep aradığım

her aradığımda biraz daha acıtıldığım

hüzünlü bir hayat bu

ne anladığım ne de anlaşıldığım....

yine mi.....

hayatta en acı şey sevdiğin insanın seni anlamamasıymış....

anlamadan anlamaya çalışmadan yargılamasıymış

hayatın en acı anı boşuna bir çabayı yaşamakmış