küçücük mutluluklarım

Güneş saçlarına doğar her sabah,
Gözlerinde görürüm, aşkın sadeliğini,
İçim kabarır dudaklarından uzak olmanın verdiği acı ile,
Yakınlaşmak ister bedenim, en güzel kokuna

isterdim ki...

isterdim ki, yaşamında "en" olayım

tek olayım

çok olayım...

sen olayım, kendin gibi bil beni

canından ayırd etme bir tut beni

hep içinde hep yüreğinde hep beyninde yaşat beni

benim seni yaşattığım gibi...

isterdim ki, gördüğün tek renk olayım

tek ses olayım

tek nefes olayım

hep duy beni

hep farket beni

hep anla beni

benim nefesim olduğun gibi...

isterdim ki, tek gerçeğin olayım

hiç sorgulama beni

hiç eleştirme beni

hiç yargılama beni

salt sev beni

benim seni sevdiğim gibi...

isterdim ki, kalbini aç bana

kimsenin bilmediklerini anlat bana

kimsenin duymadıkalarını söyle bana

kimsenin görmediklerini göster bana

kimsenin sevmediği gibi sev beni

benim seni sevdiğim gibi...

isterdim ki, dünyan bil beni

ilk ben geleyim aklına ne olursa

ilk benimle yaşa geleni aklına

"o" de benim hayatım

"o" de beni canından çok seven

"can" de bana

benim sana can dediğim gibi...

sadece sev beni

benim seni sevdiğim gibi...

iyi ki...

varken doyamadığım, yokluğuna dayanamadığımsın...

şiirler hep sana

maviler ötesindeki,
güzel gözlü sevdiğim...

sen,
benim hayatımın bir parçası
bana sunulmuş en büyük ödül
yağmurdan sonra ki gökkuşağım,
okyanusların en derin yerindeki,
alışılmadık güneş ışığımsın...

şu an soluk alıyorsam,
kalbim atıyorsa,
hayat bu kadar güzel,
etrafta kelebekler uçuşuyorsa...
bil ki sebebi sensin...

iyi ki
yüreğime yakın,
düşlerime mavi,
ruhuma eşsin...

iyi ki varsın...
herşeyimsin...

küçücük

boynu bükük
yaprağı solgun
öksüz bir dal misali
yüreğimde sevdim seni...

bazen,
acıtarak kanatarak sevdim.
bazen de toprağı,
tırnaklaya tırnaklaya...

kimi gün,
yüzümdeki tebessümlerde
buldum seni...
gözbebeklerim güldü...
saçlarıma düşen
nisan yağmurlunda
buldum seni...

yüreğime aktın,
seni sevdim...

özle

içine sığmayacak kadar özle

tam ortasında kal, kavgaların

dört bir yanında ormanlar yansın

ellerinle, düşman olsun saçların

özle beni

kabul edemeyecek kadar özle

öyle özle ki

kalbin, aklında savaşsın

öyle kuru kuru bekleme sabahları

beni özle, özle beni

yağmur dolsun sevdiğim gözlerin

ağla, ağla ki yaprakların ıslansın

umutların,

meçhule doğru yola koyulsun

çiçeklerin ne günahı var

hayallerin suya düşsün, düşlerin solsun

özle beni

aklının alamayacağı kadar özle

duyguların, düşüncelerine baş kaldırsın

ama öyle özle ki

tırnakların, yastığa, yorgana saldırsın

öyle kuru kuru, bekleme sabahları

beni özle, özle beni

yağmur dolsun sevdiğim gözlerin

ağla, ağla ki yaprakların ıslansın

özle... özle beni

beni özle....

yaşıyor muyum?

Kuşların kanatlarında özgürlüğü yaşamalı acı, keder, üzüntü, yalan-dolan olmadan. Bir kelebeğin narinliği gibi narince sevmeli karşındakini. Sevgiyi yürekten ve gönülden yaşamalı. Kırılan parçaları toplayıp geçmişe hediye etmeli ve " yaşıyorum" diye haykırmalı. Hayata yelken açarken durup kenar mahalledeki o küçük kızın gözlerinin içine bakmalı. Neden vazgeçtik yaşamdan? Bizi böylesine kör bir karanlığa iten neydi? Her sabah uyanıp da hayatın ne kadar güzel ve kısa olduğunu anlamamız ne kadar sürecek? Hayat; bize verilebilecek en güzel armağan. Bir sabah uyanıp da hayattan ne kadar geride kaldığımızı, bazı şeyleri söylemek için ne çok geciktiğimizi ne zaman göreceğiz? Masallardaki gibi aşkları bekledik hep ama en önemli şeyi atladık. Masallardaki gibi aşklar hiç olmadı, hepsi bizim hayalimizdi. Hayallerimizin peşinde koşarken, sevgiyi, aşkı kaç sokak ötede unuttuk? Hayat pek çok fırsat serer önümüze, yaşamdaki fısıltılar yolumuzu çizer. İçten içe attığımız çığlıkları sadece yorgun kalbimiz duyar. Ve günün birinde yaşlanıp tek başımıza kaldığımızda kurduğumuz tek hayal, geride bıraktığımız, yaşamın kıyısında unuttuğumuz, bıraktığımız aşkımıza/sevgimize geri dönüş çabasıdır.

boyutsuz sevda

seni sevmek

ışığıma...

aşk...