sakin bir ruhum olsun isterdim
uysal, sıkıntısız, huzurlu...
dur dediğimde durdurmak isterdim içimdeki öfkeyi, sevinci, hüznü, üzüntüyü
yaşa dediğimde yaşatmak
çok acımamak
çok acıtmamak...
sıradan olmak isterdim bu günlerde
etliye sütlüye karışmadan
öyle bi köşede yaşamak isterdim
herkez gibi olmak isterdim bu günlerde
herşeye gülüp geçebilmek...
hep sıkıntımı anlatıyorum paylaşıyorum seninle değilmi benim her kahrımı çeken hüzünlü cümlelerim...
hep isyan ediyorum size
hep kızıgınlığımı sizinle dile getiriyorum acıta acıta
mutluluğum mu yok?
mutluluğu mu paylaşmayı bilmiyorum yoksa?
bilmiyorum....
belki hüznü çok derin yaşadığımdandır bunlar,
belki hayatı fazla ciddiye aldığımdandır
belki her olayı içimde acıta acıta yaşattığımdandır
oysa eksik olan bişey var demekki...
hüzne torpilim var benim
mutluluğu böylesine içten yaşamayı öğrenmemişim
ki
sana anlatamamışım.....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder