uzun zamandır kullanmadığım kelimelerimi özledim...
bahardandır belkide...
insanın içinin kıvılcımlanması, içi için sığmaması, kendini güneşe, rüzgüra, yeşile atmaya çalışması. özlemişim...
ankaranın güzel ışıklı resmini bana sunan balkonumda oturmanın keyfini yaşadım bu gece uzun bir kış mevsiminin ardından. denizsiz yaşayamadığım ama yinede çekip gidemediğim şehrime karşı yine hayaller kurdum, düşündüm, hissettim, sustum dinledim, izledim...
özlemlerimi....
üstünede yazmak gerek dedim.
hissetmek,
yaşamak
yazmakkk...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder