sabah çıktığımda evden hafif bir hüzün vardı havada!
nemliydi biraz!
bulutlar bakıyorlardı gökten bana ve yanlızlığıma! üzülmüş gibi ağlamak ister gibi buğuluydu bulutların gözleride benim gözlerim gibi! onlar da yaşadılar tabiki bizimle her hüznümüzü, her acı ayrılığımızı. bilirler bu yüzden ayrıyken ki iç yangınımızı! onlarda bu hüzne ortak oldu benle yağmur yağsın istedim o an ama yanımda ol yağmurun altında sarıl bana ağlayım ama yağmurdan anlaşılmasın gözyaşlarım ağlarken öpüyüm kokusunu özlediğim dudaklarından yanan için alev alsın dahada içim alev alırken ılık yağmur serinletsin bizi sarılalım sarılalım doyamadan hiç doyamayarak hep olduğu gibi
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder