Yıldızımdın...

Yıldızlara koymuştum senin adını,
Aslında her yıldız sendin.
Sana sarılınca bütün yıldızları kucaklardım.
Sana dokunmak koca evreni avuçlarımın arasına almak gibi birşeydi!!!
Yokluğun canımı acıtırdı parça parça olurdu yüreğim.
Kalbimin küçük parçalarını toplamaya çalışırdım yerden.
İçimde kopan fırtınaları sayamazdım.
Sessizleşir, saatlerce ayakta yanlız başıma öylece bakar dururdum.
Seni götüren yollara...
Kimseye fark ettirmezdim savaşımı.
Yokluğunla savaşmak görünmeyen bir düşmana karşı kılıç sallamak demekti.
Yorulurdum, dizlerim titrerdi, düşerdim kalkardım ama
sensizliği yenmeyi hiç başaramazdım...
büyük korkumdu sensizlik.
Korkularıyla yüzleşen o cesur insanlardan olamadım.
Çünkü sensiz olmayı yediremedim kendime...
Birkez kabullensem sanki o an gideceksin gibi gelirdi.
Oysaki olmasan bile seni yüreğimde taşırdım...
Orada olduğunu bilmek hayata tutunma gücü verirdi bana.
Korkumla yüzleştiğim anda o gücü kaybedeceğimi sanırdım.
Sonra hayaller çöreklenirdi üzerime...
Gözlerimi kapatıp dalardım.
Sonsuz bir yeşilliğin ortasında baharı yaşarken bulurdum kendimi.
Çiçek açardın, başımı döndürürdü kokun.
Öperdim seni soluğum kesilirdi.
Hafif bir yağmur başlardı
her damlası başka sevdadan süzülen o yağmurda ıslanmaktan huzur duyardım.
Bir hayalden bir hayale geçerken sabahı karşılardım.
Güneş pencereden içeri girince, gecenin tüm kasveti biterdi.
Yıldızlar bir sonraki geceye kadar çekilirdi!!!
Ama içimdeki karanlığın tek ışığı sendin...
Sen olmadan ben aydınlanamazdım.
Güneş olmasada o gün sensiz yaşanacaktı.
ÇÜNKÜ BEN SENSİZLİĞİ YAŞARKEN AĞLAMAZDIM
SADECE YILDIZLAR DÜŞERDİ GÖZLERİMDEN!!!