çoktan bitmiş bir masalın hecelerini birleştirmeye çalışmalka
parça parça olmuş yüreğim
saramıyorum yaralarımı
durduramıyorum akan kanımı
ve gidiyorum
senden çok uzaklara
ve gidiyorum
kendimden çok uzaklara
dünyadan kokunu kaldırmalılar artık
kimse sürmesin
gelmesin sızlatmasın yollarda gezerken sensiz, kokun burnuma
sonra oturup ağlarım kaldırımlarda
giydiğin gömlek desenlerini silmeli
renklerini yok etmeli
her baktığım yerde sen sanmamalıyım artık herkesi
senin gibi yürüyen birinin peşine düşmemeliyim sen sanıp
kimse senin gibi yürümemeli artık!
otobüs duraklarını yakmalı
kaldırmalı beklediğimiz kaldırımları
ben seni görmek umuduyla beklememeliyim sensiz duraklarda
izini taşıyan sokak taşlarında
yemek yediğimiz yerler batmalı, kapanmalı
adı bile kalmamalı
görmemeliyim
içim kan ağlamamalı
küçük denizimizin suyu çekilmeli
bi deprem olmalı
yerle bir etmeli ne varsa senden geriye kalan
güneşi karartmalı
ay'ı soldurmalı
etrafını sarmamalı o sen dediğim buğu
olmamalı
yaşanmamalı
bu şehrin üzerine siyah bir perde indi
hayat bitti
can istediği yerde,
AY GİTTİ!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder