huzur çekti gene canım!
şu derimya hep midemle karnımın ortasında biyerlerim ağrır bazen
korkularım yaşatır bunu bana
kaybettiklerim ya da
kaybetmek istemediklerim,
beklentilerim belki bazen
yaşamak isteyipte bir türlü yaşayamadıklarım...
bazende anlaşılamamam
anlayamamam
anlatamamam...
huzur çekti gene canım! çok doluyor bazen insan. çok birikiyor içindeki sıkıntılar. bir volkan oluyor patlayama hazır, sonra bir anda saçıyor alevlerini etrafa. hem kendini yakıyor hemde en yakınlarındakileri. ya bi gün yakacak bir ben kalmazsa?...........?
huzur çekti gene canım! yumdum gözlerimi ve çizdim. boyadım. ses verdim.
şimdi kapat gözlerini sende
çizdiğim boyadığım ses verdiğim yere gel benimle
gördüğün ilk renk mavi
gökyüzüyle başla huzura
masmavi bir gök var karşında
ve onunla birleşmiş yüreğim gibi biraz hırçın dalgalı turkuaz deniz
sonra yeşili görmelisin
denizle birleşmiş dağlarımın yamaçlarında
işte o yamaçlara götüreceğim seni
etrafı minnacık ahşap çitlerle çevrili yeşil bahçeli evimin gördün mü?
kar var güneşin eritmediği güzel ağaçlarımın üzerlenide hala
ahşap ve taşla yapılmış evim, sıcacık şömineler aydınlatıyor ve ısıtıyor beni
Lorenha Mc Kennitt çalıyor huzuruma ortak
camın kenarında oturuyorum
ve bakıyorum huzura
huzur çekti gene canım!
açtım gözlerimi
bitti huzur..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder