Ağladım...

Hüzün yıldızları parlıyor bugün gökyüzünde,
Bu gece yine için için yanıyorum,
Oturmuş seni düşünüp ağlıyorum,
Seni, gidişini, sevişini, her şeyini…
Unutamıyor işte bu kalbim.
Yaptıklarını hatırlayıp, pişman oluyor…
Seni düşünüyorum bu gece, karanlık gökyüzünde…
Arkana bakmadan gittin,
Beni benle baş başa bıraktın, yıkıldım, üzüldüm,
Kırıldım…
Senden ayrılınca kaldım çaresiz, sevgisiz, ve birde
Sensiz,
Hep sensizdim zaten ama şimdiki kadar asla değil…
Parçalanmış bir kalbe sahip oldun mu sen hiç?
Parça parca edilmiş, yıkık ve virane, bir o kadar da,
Vefasız,
Önceleri üzüldüm, yıkıldım ama asla ağlamadım…
Geldi geçti deyip senide gözlerin gibi kalbime
Gömdüm…
Unuttum dedim, unutacağım dedim,unutamıyorum
Dedim UNUTMAM dedim…
Önce gözlerin sonra sen çıktın kalbimden,
Bir vicdan azabıdır başladı ölü yüreğimde
Hiçbir şey kalmadı, senden başka kalbimde,
Hatıraların, gözlerin ve sözlerin…
Şiirlerini getirdiler bana,
Beni öldüren şiirlerini…
Vefasız dediğini duydum, yıkıldım,
Düşündüm seni gecelerce daima tek başıma,
Şiirlerin öldürdü, hasretin yaktı yüreğimi,


Kırıldım, üzüldüm, yıkıldım ve en sonunda ağladım…
Üç kişi ağladık sana; ben, kalbim ve gözlerim…
Sana yandım, seni sevdim, seni hatırladım her yerde…
BELKİ BİRGÜN sesini duyarım umuduyla telefon bekledim
Günlerce,
Telefon gelmeyip sesine hasret kalınca ağladım,
Ağladım,
Sana yaptıklarımı ancak o zaman anladım…
Duydum ki kalbini vermemişsin kimseye,
Olurda içinde Beni görürler diye…
Benim kalbimi de istediler, ama vermedim kimseye
Olurda içinde Seni görürler diye……..
Yok yok bunların hepsi seninle yaşanmamış olabilir
Seninleyken ama sensiz yaşanmış şeyler
Şu da bir gerçek ben ben ben
Senin için ağladım ve aglamaya devam ederim...

Yarınlara bagışladık umutlarımızı bugüne hiçbirşey kalmadı geçmişe kalabalık yanlızlıklarımız ekledik takvim yaprakları hayellerimizi boşa çıkardı sevinçlerde yarım kaldı, hüzünlerde yoklugunun varlıgına hiç alışamadık başka yollar vardı yürüdügümüz başka ufuklar ilkkez dinlediğimiz şarkı gibi eşsiz gelmişti duygularımız oysa şimdi şarkılarda birbirinin aynısıydı bizimkisi farklı sandık yeni alınmış elbiselerle bayramlık sevinçlerini yaşayan çoçuklar kadar sabırsızdık ama, bayramların çoçuksu mutluluklarda kaldıgını anımsayamadık... yagmurun toprakta buluştugunda etrafa yayılan muhteşem kokusu kadar tutuklu bir sele saldık duyguları çöllenmiş yürekler vardı uyursamadık. Biz yagmur bilmeyen çöllerin dilinden hiç anlamadık onlar seraplara vurgundu birgün belki dediler ama duymadık gönlümüz limanlara ugramayan gemiler kadar tutkundu maviye o uçsuz bucaksız deniz hep mavi sandık renklerin hiçbirini rakip göremedik sevdamıza ona yaşamın tüm anlamlarını yükleyen bir çift gözle sakınarak baktık haklıydık belki aksini kanıtlayacak kimse karşımıza çıkmadı büyütürken dünyadaki varlıgımızı kaybolan hislerimize çare bulamadık mutluluk oyunlarıyla avunmak zamanı doldurmak için gerekliydi belki başka bir olasılık varmıydı hiç hesaplamadık yıllar sırtımıza birer ok saplayarak geçiyordu yaraların kapanmasına izin vermiyordu vakit her ele yaramıza merhem olur diye uzandık kanıtlanmış formüllerle denedik aşkın varlıgını sonuçlar yanıltıcıydı. Ama dikkate almadık yaşadıklarımız başkalarından farklı olmazdı ya mutlak yazılan çizilen kavramların bir dogrulugu vardı kendimizi kandırmamız bizden tüm sevgilere inancımızı çaldı

Herşeye ragmen;
Bir enstrümanın tellerinde yeniden besteleyebilirdik hayellerimizi yeniden yazabilirdik yenik düşmüş hayalleri tarihleri her acımız sevince dönüştürecek anları yakalayabilirdik el ele ama denemedik sevdiğin kadar yakınsın sanıyordum sevdiğine ruhuna dönüş yoktur sonların başlangıcına yeni yolculuklar için biletin varsa başka bir yerde... Başka bir zamanda... Belki yeniden... Kimbilir belkide hiçbirzaman... Ama gelemesende bu yanlızlık gurur veriyor bana

(Özel istek üzerine :) Artık kime itham ediliyorsa bilemicem! )