YASTIKTAKİ GÖZYAŞLARIMI İPE SERECEĞİM

özlemler ve yalnızlıklar

dökülürken soğuk yataklara

sessiz gölgelerin uzadığı sokaklara çıkarım

ıslak kaldırımlardaki terk edilmişlik

ve yalnızlığa

rüzgarın soğuk nefesi değer

sokaklar şimdi sonbahar



hedef tahtası yerine konur yüreğim

dört bir yerden mermiler yağar

delik deşik olur bedenim

bir ince sızıdır şimdi yalnızlık



hüzünler taşıyan rüzgar değer saçlarıma

arkamda kalır soğuyan küller

ve çıkmayan fallar



bir yorgan gibi sarılıp geceye

uykunun kollarına teslim olurum

derinlere işler şimdi yokluğun



güneş doğarken

korku tünelinden çıkacağım

sıkı kapatılmış perdeleri

ve camı aralayıp

göz yaşlarımın suladığı yastığımı

ipe sereceğim

balkon sen kokacak