sevdanın renginin kan kırmızı olduğu anlar yaşıyorum şimdi.
darma dağan, kan revan, perişan fırtınaların ardından toplayamıyorum yıkıntılarımı,
seni görüp dokunamayışlarımın ardından acıyor canım
başım dönerek,
içim yanarak,
yüreğim kan ağlayarak!
hep böyle zormu hayat diye düşünüyorum şimdilerde! cevaplarını bir türlü bulamadığım sorular beynimi kemirirken, acıyan yaralarıma tuz basıyorum seni her görüşümde!
seni her görüşümün ardından dokunamayışımla,
sana her dokunamayışımın ardından dünyamla yaptığım kanlı savaşımla!
her saniye bir kayıp veriyorum sensizlille yaptığım savaşta. dur durak bilmeyen yüreğim boşverip vazgeçmiyor yinede sevdasından! söz dinlemiyor! can yangını nedir bilmiyor!
ellerini özlüyor ellerim
tenim tenini
kaybederdi kendini
unuturdu
tek bedendiki
tek can
canımı aldılar canımdan!
gözlerini özlüyor gözlerim
gözbebeğimdin ki
aydınlığını severdim
ışık olurdu gözlerin gözlerime
okurken sevgini içinde
kaybolurdum derinlerinde!
yüzünü özledi gözlerim
her baktığımda yeniden aşık olurdum sana
başka dünyalarda gezdirirdi beni yüzün
ruhum sana karışır
evren olurduk
ay aydınlanırdı
yüzümüzde
sen vardın çünkü
aşk vardı!
şimdilerde kan renginde sevda
en acıtanından
ne zor bi aşkmışki bu
ne zor bir sevdaymış
hep ağlattı
hep ayırdı!
ne zaman geçecek bu acı hep soruyorum
ne zaman hayallerim olacak benim
ne zaman içim acımadan bir nefes alacağım!
yine cevapların bilmediğim sorular işte!
hayat zor yine bugünlerde
sevda kan renginde!.......
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder