Son zamanlarda gündüzlerimin olabildiğine sessiz, gecelerimin ise tam anlamıyla yapa yalnız geçtiği anlardayım.. Göz kapaklarım uykunun ağırlığından kapanmak istese de yüreğim uyumama engel oluyor, uyutmuyor beni, kapanmasına izin vermiyor bir türlü gözlerimin...Ne zaman dokunmak istesem hayaline, sendeki yüreğim hainlik edip bana, ne yazmama izin veriyor ne de senden uzaklaşmama...Azgın dalgaların kıyılarla oynadığı gibi oynamaktasın benimle, ne seninleyim ne de senden ayrı kalabiliyorum..Öyle bir haldeyim ki anlatmak istesem ne kuracağım cümleler, nede yazacağım satırlar yetersiz kalır..Duygularıma ve kendime hakim olamaz bir durumdayım...Neler yapsam, nasıl etsem, neden bahsetsem sana bilemiyorum ama bir bilsen ne kadar özledim sana yazmayı, içinde özlem, hasret ve sevgi kokan cümleleri...Sayfaların yaprağına dokunup koklamayı...Şimdi susmak vakti gibi geliyor ama susmak istemiyorum... Şimdi sustuğumda bir daha hiç konuşamayacakmışım gibi oluyor ve sensiz kalmayadayanacak gücü kendimde bulabileceğimi zannetmiyorum..Yaşadığım günler senin varlığını hatırlamakla geçiyor, sana uzaktan uzağa bakmakla, hissetmekle ve için için kahrolmakla...Çünkü yüreğine dokunmaya, sana yazmaya gücümkalmadı artık...Haydi gel, sana çok ama çok ihtiyacım var…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder